13 راه اصلی درمان آرتروز زانو
-
ابوالفضل اهل زاده
- 14 آبان 1402
- 16 مشاهده
درد و خشکی زانو میتواند حتی سادهترین کارهای روزمره مانند بالا رفتن از پله، نشستن و برخاستن یا یک پیادهروی کوتاه را دشوار کند. یکی از مهمترین دلایل بروز این مشکلات، آرتروز زانو یا استئوآرتریت است؛ عارضهای که با تغییرات تدریجی غضروف و سایر ساختارهای مفصل همراه میشود و میتواند به مرور زمان حرکت زانو و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال، تشخیص آرتروز زانو به معنی کنار گذاشتن فعالیتهای روزمره یا قرار گرفتن حتمی در مسیر جراحی نیست.
امروزه برای درمان آرتروز زانو روشهای مختلفی وجود دارد و انتخاب بهترین گزینه به عواملی مانند شدت علائم، میزان آسیب مفصل، سن، وزن، سطح فعالیت و شرایط عمومی فرد بستگی دارد. از اصلاح سبک زندگی، کنترل وزن و ورزشهای مناسب گرفته تا فیزیوتراپی، داروها، تزریقهای داخل مفصل و در موارد پیشرفتهتر روشهای جراحی، هر کدام میتوانند در شرایط خاصی مورد استفاده قرار گیرند. در کنار این روشها، برخی تجهیزات حمایتی مانند زانوبند طبی نیز ممکن است با ایجاد حمایت و کمک به کاهش فشار واردشده به زانو، بخشی از برنامه مدیریت علائم باشند.
اما کدام روش درمانی برای آرتروز زانو مناسبتر است؟ آیا میتوان بدون جراحی درد و محدودیت حرکتی را کنترل کرد؟ و در چه شرایطی مراجعه به پزشک و بررسی گزینههای پیشرفتهتر ضرورت پیدا میکند؟ در ادامه این مقاله از سیب 115، روشهای درمان آرتروز زانو، مزایا و محدودیتهای هر روش و راهکارهای کمککننده برای مدیریت این بیماری را بررسی میکنیم.
آرتروز زانو چیست؟
آرتروز زانو یا استئوآرتریت زانو، یکی از شایعترین بیماریهای مفصل زانو است که در اثر تغییرات تدریجی و فرسایشی در ساختارهای مفصل ایجاد میشود. در این بیماری، غضروفی که سطح استخوانها را در محل مفصل میپوشاند و باعث حرکت روان و کاهش اصطکاک میشود، به مرور دچار آسیب و نازکشدن میشود. این روند میتواند با تغییرات دیگری مانند التهاب خفیف مفصل، تغییر در استخوان زیر غضروف و ایجاد زائدههای استخوانی نیز همراه باشد.
با کاهش کیفیت و ضخامت غضروف، توانایی زانو برای تحمل فشار و حرکت نرم کمتر میشود. در نتیجه، فرد ممکن است هنگام راه رفتن، بالا و پایین رفتن از پلهها یا پس از مدتی بیتحرکی، درد، خشکی، تورم یا احساس سفتی در زانو داشته باشد. در مراحل پیشرفتهتر، محدود شدن دامنه حرکتی و دشواری در انجام فعالیتهای روزمره نیز ممکن است ایجاد شود.
آرتروز زانو بیشتر با افزایش سن دیده میشود، اما سن تنها عامل ایجاد آن نیست. سابقه آسیب یا جراحی زانو، اضافهوزن، فشار مکرر روی مفصل، ضعف عضلات اطراف زانو و برخی عوامل ژنتیکی میتوانند احتمال بروز یا پیشرفت بیماری را افزایش دهند. همچنین شدت علائم همیشه با میزان تغییرات مفصل یکسان نیست؛ به همین دلیل تشخیص و تعیین شدت آرتروز باید بر اساس علائم، معاینه پزشکی و در صورت نیاز بررسیهای تصویربرداری انجام شود.
نکته مهم این است که آرتروز معمولاً یک بیماری تدریجی است و علائم آن ممکن است به مرور زمان بیشتر شوند، اما تشخیص آرتروز به معنای اجتنابناپذیر بودن جراحی نیست. بسیاری از افراد میتوانند با اصلاح سبک زندگی، تمرینات مناسب، فیزیوتراپی، کنترل وزن، داروهای تجویزشده توسط پزشک و در برخی موارد استفاده از تجهیزات حمایتی مانند زانوبند طبی، علائم بیماری را مدیریت کرده و عملکرد زانو را حفظ کنند.
اگر تمایل به خرید زانوبندهای طبی هستید، میتوانید نگاهی به محصولات پرفروش این دسته بیندازید.
-300x300.jpg?timestamp=2025/05/28-08:40 "زانوبند ضد درد اسپیلاوایزر وولنت فری سایز SPILA VIZER Vollente")
علائم آرتروز زانو کداماند؟
علائم آرتروز زانو معمولاً بهتدریج ایجاد میشوند و شدت آنها در افراد مختلف یکسان نیست. ممکن است فردی در مراحل ابتدایی فقط هنگام فعالیت احساس درد کند، در حالی که با پیشرفت تغییرات مفصل، درد و خشکی زانو حتی در زمان استراحت نیز ایجاد شود. شدت علائم نیز همیشه نشاندهنده میزان آسیب مشاهدهشده در تصویربرداری نیست؛ بنابراین برای ارزیابی دقیق وضعیت زانو، معاینه پزشک اهمیت زیادی دارد.
مهمترین علائم آرتروز زانو عبارتاند از:
- درد زانو: درد معمولاً هنگام راه رفتن، بالا و پایین رفتن از پله، ایستادن طولانی یا فعالیتهایی که فشار بیشتری به مفصل وارد میکنند، بیشتر میشود.
- خشکی و سفتی مفصل: بهخصوص بعد از بیدار شدن از خواب یا نشستن و بیتحرکی طولانی، ممکن است حرکت دادن زانو برای چند دقیقه دشوار باشد.
- تورم زانو: التهاب و تجمع مایع در اطراف مفصل میتواند باعث ایجاد تورم و احساس پُری یا سنگینی در زانو شود.
- کاهش دامنه حرکتی: فرد ممکن است نتواند زانو را مانند گذشته بهطور کامل خم یا صاف کند و انجام کارهایی مانند نشستن روی زمین یا بالا رفتن از پله برای او دشوار شود.
- صدای تقتق یا ساییدگی هنگام حرکت: شنیدن صداهایی مانند تقتق یا احساس ساییدهشدن در زانو میتواند در آرتروز دیده شود، هرچند وجود صدا بهتنهایی به معنای ابتلا به آرتروز نیست.
- ضعف عضلات اطراف زانو: درد و کاهش فعالیت بدنی میتواند به مرور باعث ضعیفشدن عضلات اطراف مفصل و کاهش پایداری زانو شود.
- احساس ناپایداری: برخی افراد احساس میکنند زانو هنگام راه رفتن یا تحمل وزن، ثبات همیشگی را ندارد.
در مراحل اولیه، علائم ممکن است فقط پس از فعالیتهای طولانی ظاهر شوند و با استراحت کاهش پیدا کنند. با پیشرفت بیماری، درد و محدودیت حرکتی میتواند بیشتر شود و فعالیتهای روزمره را تحت تأثیر قرار دهد. به همین دلیل، شروع درمان و مدیریت علائم در مراحل اولیه میتواند به حفظ عملکرد زانو و کنترل بهتر مشکلات کمک کند.
در کنار درمانهای اصلی که توسط پزشک یا فیزیوتراپیست تعیین میشوند، برخی افراد برای حمایت بیشتر از مفصل هنگام فعالیت از تجهیزات ارتوپدی استفاده میکنند. زانوبند طبی بسته به نوع و شرایط زانو میتواند در برخی افراد به ایجاد حمایت و کاهش فشار هنگام فعالیت کمک کند؛ البته انتخاب نوع مناسب زانوبند باید با توجه به وضعیت مفصل و علت درد انجام شود و جایگزین درمان پزشکی نیست.
اگر درد زانو مداوم یا شدید است، تورم قابلتوجه ایجاد شده، حرکت مفصل بهطور محسوسی محدود شده یا تحمل وزن روی پا دشوار است، بهتر است برای مشخصشدن علت علائم و بررسی احتمال آرتروز یا سایر مشکلات مفصل، ارزیابی پزشکی انجام شود.
علائم آرتروز زانو در زنان
آرتروز زانو در زنان از نظر علائم اصلی تفاوت اساسی با مردان ندارد، اما عواملی مانند افزایش سن، تغییرات هورمونی، اضافهوزن، سابقه آسیبهای مفصلی و برخی شرایط مرتبط با سلامت استخوان و مفاصل میتوانند خطر ابتلا را افزایش دهند. علائم نیز ممکن است از فردی به فرد دیگر متفاوت باشند و به تدریج شدت پیدا کنند.
مهمترین نشانههایی که زنان مبتلا به آرتروز زانو ممکن است تجربه کنند عبارتاند از:
- درد زانو: معمولاً هنگام راه رفتن، بالا رفتن از پله، ایستادن طولانی یا انجام فعالیتهای فیزیکی بیشتر احساس میشود.
- خشکی و سفتی مفصل: بهخصوص پس از بیدار شدن از خواب یا نشستن طولانیمدت، حرکت دادن زانو ممکن است برای مدتی دشوار باشد.
- تورم اطراف زانو: التهاب مفصل یا تجمع مایع میتواند باعث تورم و احساس سنگینی در ناحیه زانو شود.
- کاهش دامنه حرکتی: خم و صاف کردن زانو ممکن است به دلیل درد، خشکی یا تغییرات مفصل محدود شود.
- احساس ساییدگی یا صدا دادن زانو: برخی زنان هنگام حرکت، صدای تقتق یا احساس اصطکاک در مفصل را تجربه میکنند.
- ضعف عضلات اطراف زانو: کاهش فعالیت به دلیل درد میتواند به مرور باعث ضعیفشدن عضلات و کاهش پایداری مفصل شود.
- دشواری در فعالیتهای روزمره: کارهایی مانند بالا رفتن از پله، نشستن و برخاستن یا پیادهروی طولانی ممکن است سختتر از گذشته شوند.
تب بالا، بیاشتهایی شدید، قرمزی قابلتوجه پوست یا پوستهپوسته شدن آن، علائم معمول آرتروز زانو محسوب نمیشوند. اگر درد زانو همراه با تب، قرمزی و گرمی شدید مفصل یا تورم ناگهانی باشد، باید احتمال بیماریهای دیگری مانند عفونت مفصل یا سایر مشکلات التهابی نیز بررسی شود و مراجعه پزشکی به تأخیر نیفتد.
همچنین شدت درد بهتنهایی نمیتواند میزان پیشرفت آرتروز را مشخص کند. اگر علائم زانو بهطور مداوم ادامه دارند یا انجام فعالیتهای روزانه را مختل کردهاند، بهتر است علت درد توسط پزشک بررسی شود تا درمان متناسب با وضعیت مفصل انتخاب شود.
روشهای درمان آرتروز زانو
انتخاب روش مناسب برای درمان آرتروز زانو به عواملی مانند شدت درد، میزان محدودیت حرکتی، وضعیت غضروف و مفصل، سن، وزن، سطح فعالیت و بیماریهای زمینهای فرد بستگی دارد. هدف درمان معمولاً از بین بردن کامل آرتروز نیست؛ بلکه کنترل درد، حفظ حرکت مفصل، افزایش توانایی انجام فعالیتهای روزمره و جلوگیری از تشدید محدودیتهای عملکردی است.
در بسیاری از افراد، درمان از روشهای غیرجراحی شروع میشود و با توجه به پاسخ بدن به درمان، گزینههای دیگر مورد بررسی قرار میگیرند.
۱. ورزش و فعالیت بدنی مناسب
برخلاف تصور رایج، ابتلا به آرتروز به معنی کنار گذاشتن کامل فعالیت بدنی نیست. ورزش منظم و متناسب با شرایط زانو یکی از بخشهای مهم مدیریت آرتروز محسوب میشود و میتواند به تقویت عضلات اطراف زانو، حفظ انعطافپذیری مفصل و بهبود عملکرد حرکتی کمک کند.
تمرینات تقویتی عضلات ران، حرکات کششی، پیادهروی متناسب با توان فرد و ورزشهای کمفشار مانند شنا و تمرین در آب معمولاً فشار کمتری به مفاصل وارد میکنند. در مقابل، انجام ناگهانی تمرینات سنگین یا فعالیتهایی که فشار زیادی به زانو وارد میکنند، ممکن است درد را تشدید کند.
بهتر است برنامه ورزشی متناسب با شرایط هر فرد توسط پزشک یا فیزیوتراپیست تعیین شود؛ بهخصوص اگر درد شدید، محدودیت حرکتی یا آسیب قابلتوجه مفصل وجود داشته باشد.
۲. کاهش وزن و اصلاح سبک زندگی
اگر فرد دچار اضافهوزن باشد، کاهش وزن میتواند یکی از مؤثرترین اقدامات برای کاهش فشار واردشده به زانو باشد. هرچه وزن بدن بیشتر باشد، مفصل زانو هنگام راه رفتن و انجام فعالیتهای روزمره تحت فشار بیشتری قرار میگیرد.
به همین دلیل، داشتن رژیم غذایی متعادل در کنار فعالیت بدنی مناسب میتواند به مدیریت علائم کمک کند. کاهش وزن حتی در حد متوسط نیز ممکن است برای برخی افراد باعث کاهش درد و بهبود توانایی حرکتی شود.
۳. داروهای مسکن و ضدالتهاب
داروها در بسیاری از موارد برای کنترل درد آرتروز مورد استفاده قرار میگیرند. پزشک ممکن است با توجه به شرایط فرد، داروهای موضعی یا خوراکی را توصیه کند. داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن میتوانند درد و التهاب را کاهش دهند، اما مصرف آنها برای همه افراد مناسب نیست و در صورت استفاده طولانیمدت میتواند عوارضی ایجاد کند.
داروهای موضعی مانند ژلهای ضدالتهاب نیز در برخی افراد، بهخصوص برای درد موضعی زانو، مورد استفاده قرار میگیرند. بنابراین بهتر است انتخاب دارو، مقدار مصرف و مدت درمان با توجه به وضعیت جسمانی و سابقه پزشکی فرد انجام شود.
۴. فیزیوتراپی
فیزیوتراپی یکی از روشهای مهم در درمان غیرجراحی آرتروز زانو است. فیزیوتراپیست با توجه به وضعیت مفصل و توانایی فرد، برنامهای شامل تمرینات تقویتی، کششی و حرکتی طراحی میکند.
تقویت عضلات اطراف زانو میتواند به حمایت بهتر از مفصل کمک کند و تمرینات حرکتی نیز برای حفظ دامنه حرکت مفصل اهمیت دارند. در برخی شرایط، تمرینات در آب نیز میتوانند گزینه مناسبی باشند، زیرا آب وزن واردشده بر مفصل را کاهش میدهد.
۵. استفاده از زانوبند طبی و تجهیزات حمایتی
در برخی افراد، استفاده از تجهیزات ارتوپدی میتواند در کنار سایر روشهای درمانی به مدیریت علائم کمک کند. زانوبند طبی با توجه به نوع طراحی خود میتواند از زانو حمایت کرده و در برخی شرایط، فشار واردشده به قسمتهای خاصی از مفصل را کاهش دهد.
البته همه زانوبندها برای آرتروز مناسب نیستند و انتخاب مدل باید بر اساس وضعیت زانو، محل درد و هدف استفاده انجام شود. اگر قصد دارید برای حمایت از زانو در زمان فعالیت از این وسیله استفاده کنید، میتوانید مدلهای مختلف زانوبند طبی در سیب 115 را بررسی کنید و در صورت وجود بیماری یا آسیب زمینهای، انتخاب محصول را با نظر پزشک یا متخصص ارتوپدی انجام دهید.
استفاده از کفش مناسب نیز ممکن است در کاهش فشار و ناراحتی هنگام راه رفتن مؤثر باشد. در بعضی افراد، کفی طبی نیز با اصلاح نحوه توزیع فشار روی پا و اندام تحتانی میتواند بخشی از برنامه حمایتی باشد.
۶. تزریق کورتیکواستروئید داخل مفصل
در صورتی که درد و التهاب زانو با روشهای معمول به اندازه کافی کنترل نشود، پزشک ممکن است تزریق کورتیکواستروئید داخل مفصل را در نظر بگیرد. این تزریق میتواند در کوتاهمدت باعث کاهش درد و التهاب شود و به فرد اجازه دهد فعالیتهای روزمره یا برنامه فیزیوتراپی خود را راحتتر دنبال کند.
اثر این روش معمولاً دائمی نیست و تعداد و فاصله تزریقها باید توسط پزشک تعیین شود. تزریق مکرر و بدون بررسی شرایط مفصل توصیه نمیشود.
۷. تزریق اسید هیالورونیک
اسید هیالورونیک یکی از ترکیبات طبیعی موجود در مایع مفصلی است و به روانتر شدن حرکت مفصل کمک میکند. تزریق آن داخل مفصل زانو با هدف کاهش درد و بهبود عملکرد در برخی بیماران انجام میشود.
با این حال، میزان اثربخشی این روش در افراد مختلف متفاوت است و شواهد علمی درباره میزان فایده آن یکسان نیست. بنابراین تزریق اسید هیالورونیک باید پس از ارزیابی شرایط بیمار و تشخیص پزشک انجام شود و نمیتوان آن را درمان قطعی آرتروز دانست.
۸. تزریق PRP
PRP یا پلاسمای غنی از پلاکت از خون خود فرد تهیه میشود و در برخی بیماران مبتلا به آرتروز زانو برای کاهش درد و بهبود عملکرد مورد استفاده قرار میگیرد.
پاسخ بیماران به PRP یکسان نیست و نوع و شدت آرتروز نیز میتواند بر نتیجه تأثیر داشته باشد. بنابراین PRP نیز مانند سایر تزریقهای داخل مفصل، باید پس از بررسی شرایط بیمار و با انتظار واقعبینانه از نتیجه انجام شود.
۹. روشهای مداخلهای مانند رادیوفرکوئنسی
در افرادی که درد مزمن زانو دارند و درمانهای معمول برای کنترل آن کافی نبوده است، پزشک ممکن است برخی روشهای مداخلهای را بررسی کند. رادیوفرکوئنسی (RF) یکی از این روشهاست که با هدف کاهش انتقال پیام درد از طریق اعصاب مرتبط با مفصل انجام میشود.
این روش بیشتر با هدف کنترل درد انجام میشود و نباید آن را روشی برای بازسازی غضروف یا از بین بردن علت اصلی آرتروز در نظر گرفت. مناسب بودن آن به شرایط بیمار و تشخیص پزشک بستگی دارد.
۱۰. جراحی تعویض مفصل زانو
اگر آرتروز بسیار پیشرفته باشد و درد و محدودیت حرکتی به شکل قابلتوجهی زندگی فرد را مختل کند و روشهای غیرجراحی دیگر نتوانند علائم را به اندازه کافی کنترل کنند، جراحی تعویض مفصل زانو ممکن است مطرح شود.
این تصمیم معمولاً بر اساس مجموعهای از عوامل از جمله شدت علائم، میزان آسیب مفصل، محدودیت عملکردی و پاسخ فرد به درمانهای قبلی گرفته میشود. بنابراین صرف مشاهده آرتروز در تصویربرداری به این معنی نیست که فرد حتماً به جراحی نیاز دارد.
آیا آرتروز زانو بدون جراحی قابل کنترل است؟
در بسیاری از افراد، بهویژه در مراحل خفیف تا متوسط، میتوان علائم آرتروز را بدون جراحی مدیریت کرد. اصلاح وزن، فعالیت بدنی مناسب، فیزیوتراپی، داروهای تجویزشده و در برخی شرایط استفاده از تجهیزات حمایتی مانند زانوبند طبی میتوانند بخشی از این برنامه باشند.
با این حال، یک روش درمانی واحد برای همه بیماران وجود ندارد. بهترین برنامه زمانی انتخاب میشود که شدت بیماری، علائم و شرایط فرد بهصورت جداگانه بررسی شود. همچنین روشهایی مانند PRP، تزریق هیالورونیک اسید یا رادیوفرکوئنسی برای همه افراد مناسب نیستند و میزان اثربخشی آنها میتواند متفاوت باشد.
درمان آرتروز زانو با جراحی
جراحی معمولاً اولین گزینه برای درمان آرتروز زانو نیست و زمانی مطرح میشود که بیماری به مراحل پیشرفته رسیده باشد و درد و محدودیت حرکتی، کیفیت زندگی فرد را بهطور قابلتوجهی تحت تأثیر قرار دهد. در چنین شرایطی، اگر روشهایی مانند کاهش وزن، ورزش و فیزیوتراپی، داروها و سایر درمانهای غیرجراحی نتوانند علائم را به اندازه کافی کنترل کنند، پزشک ممکن است گزینههای جراحی را بررسی کند.
انتخاب نوع جراحی به میزان تخریب مفصل، محل آسیب، سن، سطح فعالیت و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد.
تعویض مفصل زانو یا آرتروپلاستی
آرتروپلاستی زانو که به عنوان جراحی تعویض مفصل زانو نیز شناخته میشود، یکی از مهمترین گزینههای جراحی برای آرتروز شدید و پیشرفته است. در این عمل، قسمتهای آسیبدیده مفصل برداشته شده و با اجزای مصنوعی جایگزین میشوند.
هدف اصلی از تعویض مفصل، کاهش درد، بهبود عملکرد زانو و افزایش توانایی فرد برای انجام فعالیتهای روزمره است. این روش معمولاً زمانی در نظر گرفته میشود که درد شدید و مداوم باشد، حرکت زانو به شکل قابلتوجهی محدود شده باشد و درمانهای غیرجراحی نتیجه مطلوبی ایجاد نکرده باشند.
بعد از جراحی، توانبخشی اهمیت زیادی دارد. فیزیوتراپی و انجام تمرینات توصیهشده به بازیابی قدرت عضلات، افزایش دامنه حرکتی و بازگشت تدریجی به فعالیتهای روزمره کمک میکنند.
استئوتومی زانو
استئوتومی نوع دیگری از جراحی است که در برخی بیماران مبتلا به آرتروز، بهویژه زمانی که آسیب بیشتر در یک بخش از مفصل وجود دارد، مورد بررسی قرار میگیرد. در این روش، جراح با تغییر شکل یا برش کنترلشده استخوان، راستای اندام را اصلاح میکند تا فشار از قسمت آسیبدیده مفصل تا حدی برداشته و در بخش سالمتر توزیع شود.
استئوتومی برای همه افراد مبتلا به آرتروز مناسب نیست و انتخاب آن به عواملی مانند سن، محل آسیب، وضعیت غضروف و راستای استخوانهای پا بستگی دارد.
آرتروسکوپی زانو
در آرتروسکوپی، پزشک با ایجاد برشهای کوچک و استفاده از دوربین مخصوص، داخل مفصل زانو را مشاهده و در صورت وجود مشکل مشخص، اقدامات درمانی لازم را انجام میدهد.
با این حال، آرتروسکوپی بهطور معمول درمان اصلی آرتروز ساده و فرسایشی زانو محسوب نمیشود. ممکن است در شرایط خاص، مانند وجود برخی مشکلات همراه با آرتروز، پزشک انجام آن را توصیه کند. بنابراین نباید آرتروسکوپی را به عنوان جایگزین همیشگی تعویض مفصل در نظر گرفت.
آیا همه افراد مبتلا به آرتروز به جراحی نیاز دارند؟
خیر. ابتلا به آرتروز زانو بهتنهایی به معنی نیاز قطعی به جراحی نیست. بسیاری از بیماران میتوانند با روشهای غیرجراحی برای مدت طولانی علائم خود را کنترل کنند. جراحی معمولاً زمانی مطرح میشود که درد و محدودیت عملکردی شدید باشد و درمانهای محافظهکارانه نتوانند کیفیت زندگی فرد را به اندازه کافی بهبود دهند.
به همین دلیل، تصمیمگیری درباره جراحی باید پس از معاینه، بررسی تصاویر تشخیصی و ارزیابی شرایط فرد توسط متخصص ارتوپدی انجام شود. در صورت توصیه به جراحی نیز، نوع عمل بر اساس وضعیت اختصاصی هر بیمار انتخاب خواهد شد.
برای تشخیص آرتروز زانو چه کاری باید انجام داد؟
برای تشخیص آرتروز زانو، پزشک معمولاً چند مرحله را دنبال میکند. این شامل موارد زیر میشود:
- پرسش و بررسی پزشکی: پزشک از شما درباره علائمی که تجربه میکنید مثل درد، سفتی، تورم و کاهش حرکتی مفصلی سوالاتی میپرسد. همچنین، تاریخچه پزشکی، فعالیتهای ورزشی یا شغلی شما نیز مورد بررسی قرار میگیرد.
- آزمون فیزیکی: پزشک ممکن است زانوها را بررسی کرده و حرکت مفصلی، سفتی، تورم و نشانههای دیگر آرتروز را ارزیابی کند.
- تصویربرداری: از جمله روشهای تصویربرداری ممکن است شامل اشعه ایکس (X-ray)، آندوسکوپی (به کمک یک دستگاه کوچک به زانو وارد شده و با کمک آن تصاویری از داخل زانو گرفته میشود) و ممکن است در مراحل پیشرفتهتر از آرتروز، مغناطیس هستهای (MRI) نیز استفاده شود. این تصاویر به پزشک کمک میکنند تا خرابی و تغییرات غضروفی و استخوانی را تشخیص دهد.
- آزمونهای تکمیلی: ممکن است پزشک آزمونهای تکمیلی مانند آزمونهای خون یا سایر آزمونهای معمول در بیماریهای مفصلی را انجام دهد تا علل احتمالی را ارزیابی کند.
پس از انجام این مراحل، پزشک میتواند تشخیص نهایی بدهد و به شما گزینههای درمان آرتروز زانو مناسب را پیشنهاد کند.
برای درمان آرتروز زانو، چه نوع داروییهایی مناسب است؟
برای درمان آرتروز زانو، ترکیبی از روشهای مختلف اغلب به کار گرفته میشود. از جمله این روشها میتوان به درمانهای دارویی اشاره کرد که میتوانند به کاهش التهاب، درد و بهبود علائم آرتروز زانو کمک کنند. درمانهای دارویی شامل:
- آنالژزیکها (دردهای ضد التهابی): مانند استفاده از آسپرین، ایبوپروفن، ناپروکسن و سایر داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAIDs)، که به کاهش درد و التهاب در محل آسیب دیده کمک میکنند.
- کورتیکواستروئیدها (کورتیزون): تزریقات مستقیم کورتیزون به محل آسیب دیده میتواند به کاهش التهاب و درد کمک کند.
- مکملهای غذایی: ممکن است برخی از مکملهای مانند گلوکوزامین و کندروئیتین که نقش در حفظ و بهبود سلامتی غضروف دارند، مورد استفاده قرار بگیرند.
- داروهای ضد المان (به عنوان مثال، کلوکوزامین): این داروها به هدف افزایش ترمیم غضروفها و کاهش علائم آرتروز مورد استفاده قرار میگیرند.
در هر صورت، مهم است که همواره با پزشک خود مشورت کنید تا بهترین ترکیب درمانی برای شرایط شما تعیین شود. علاوه بر این، تغییرات در سبک زندگی مانند وزن کم کردن (اگر لازم است)، انجام تمرینات فیزیکی مناسب و استفاده از وسایلی که فشار را از زانو کاهش میدهند (مانند استفاده از عصاها یا وسایل پشتیبانی) نیز میتواند به بهبود علائم آرتروز کمک کند.
خلاصه مطلب
در این مقاله سعی شد تا به تمام روشهای موثر و مفید در درمان آرتروز زانو پرداخته شود؛ دوباره یک نکته مهم را تکرار میکنیم که هر کدام از روشهای درمانی که استفاده میکنید، حتماً با پزشک خود مشورت کنید و در صورت تایید پزشک، روند درمانی را آغاز کنید.
